Açıklık beklediğin insanlar sana cevaplarını çoktan yollamışlar; kalbim neden huzursuz diye soruyorsun ya zihnindeki belirsizlik sisleri en net cevaplardı aslında.

Seni geri çeken, vazgeçiren, ayaklarını o yollara vardırmayan şeyler o kadar ortadaydı ki.

Beklediğin sözcüklerden daha gerçek ve oldukları gibi apaçık oradaydılar; sessizce ve derin.

Sen yalanlar seni avutsun diye olanları görmek istemedin.

Kendini bir yalan çemberinin döngüsünde savurmak, unutmak istedin sadece.

Uykusuna yattığın ihtimallerden nasıl uyanıyorsun bak bir gör!

Gözlerini sımsıkı yumsan, bağlasan da nasıl apaçık ordalar. Olanlara artık gözlerini kırpmadan bak!

İnsanlar gerçeklerin hançerini dilleriyle bilerek ya da bilmeyerek nasıl saplıyor değil mi?

Bilen bildiğinden habersiz olsa da bilmediğini sanan aslında biliyor oluşundan habersiz değil.

Gerçeklik, çelişkilerini kendini ortaya atmak için nasıl kullanıyor değil mi?

Gerçeklik; sen perdelerini kapatsan da Güneş gibi doğar, her zaman yolunu bulup kendini gösterir. 

         Kendini kandırmak yerine aydınlıklarında huzurunu bul!