Kendime ayna olmuş biri üzerinden kendimi suçlayıp durdum. Oysa bakmam ve görmem gereken şeyler bambaşkaydı. Alev köze dönünce anlamaya başlıyorum. İnsanların davranışlarını sadece bir veri kabul etmek; yaptıkları ya da yapmadıklarından mesul olmadığımızı, bize aynalık etme vazifesindeki geçici birilerini, bize hançer saplayabilir birine dönüştürmemek bütün mesele. Yaşayarak öğrendiğin bu öğretilerden hayatının en merkezinde ve daha inançlı biri olarak çık. Güneşi hisset, bulutlarla süslenmiş masmavi gökyüzünü. Sapasağlam bas ayaklarını yere, gerektiğinde çıplak ayak koş. Gören gözlerin, acıyı duyguların süzgeciyle süzüp kalbini olgunlaştıran o anlara direnme, sadece kabul et.

İnsan acıdan geçip giden bir canlı. 

Sevmek isteyen kişi; onun gelişini hisseden, ondan kaçarken ona koçtuğunu, sönmüş alevleri soğuk rüzgarlarda savruluşunu, izlerken bulur kendini. Çünkü onu ilk bakışta olduğu gibi göremedi ya da görmek istemedi. Aldanışlar, körlük , sanmaklar bunlar birer seçim. Bilinçsiz gibi görünen kadersel bilinçte birer seçim.

Her şeyi sen seçtin, bilmeden ya da istemeden seçmek diye bir şey yok hiç olmadı; kabul et! 

Gül bahçende yosun yetiştiremezsin. Tohum diye attığın taşlardan ağaç yeşermesini de beklememelisin. Aldandıysan  eğer insanım de, olur da geçti de ve devam et yoluna. Arkana bakmak sadece tökezletir. Düşersen eğer dizlerindeki kana bakarken gülümseyeceksin.