Hiçbir şey bir anda olmadı.

Olmakta olan her şey geçmiş belleğimizin korkularını günümüze sızmasına izin verdiğimizde oluyor. Tam da bu yüzden geçmişten ayrışmak önemli bir mihenk.

Peki ne yapmalı?

Direksiyonunu aniden başka yöne kıran sürücü, bunu karşısına ani çıkan bir etki ile bilinçsizce mi yapar bunu ? Yoksa zihninde uyuyan benliği uyandığı ve de  geçmişini aniden bırakarak mı yapar bu yol değişimini?

Ruhumuz uyuyan en iyi versiyonunu bildiği, içten içe ona inandığı ve mutluluğun başka bir seçeneği seçtiğinde peşi sıra geleceğini hissettiği için mi  birden bire kararlar almaya başlar?

Bir anda deriz ancak bilinçaltı, o kararın sürecini zaten uzun süre boyunca topladığı maddesel ve duygusal tepki ve izlerin etkisiyle başlatmıştır.

Makasın, ipi kesmesine zaten zihinde karar verilmemiş midir?

Sırf birisi ya da birileri kendi delik, oyuk benliğine bizi de yamaması, kendisine bile gösteremediği güvenini ve değer bilincini bize de akıtsın diye yalana başvurduysak, bunu zihnimizde ve hayatımızda kendi benliğimizi dondurmak pahasına yaptıysak üstelik ve uzaklaşınca olanları fark ettiysek, bunu kabul etmek ilk adımımız olmalıdır.

 Biz kendimizde neyi tam edemedik ki başka biri ya da birilerin değer, onay ve bakışına benliğimizi muhtaç bıraktık?

Allah’ın bizi özgür yarattığı ve de ruhumuza kendi ruhundan üflediği hakikatini; günlerimize, ömrümüze bizim için sadece bizde var olan zamana, bir görsel olarak nasıl yerleştirmeliyiz? Bu tabloyu nereye asmalıyız ?

Hayat bir tuale bir şeyler çizmeye ne kadar benziyor. Düşünerek zihinde bir görsel çizeriz. Sonra o çizgilerin üzerinden giderek oluşturmaya, renk ve canlılık katmaya başlarız. 

 Varlığımızın bilincinde olmak, değerlerimizin farkında olmak ve tepkilerimizi seçebiliyor olmak; Hayatı yaşıyor olmanın tam karşılığı değil midir?

Yaş aldıkça geleceğe ve inandığımız şeylere kesinlik atfetmemek, yetişkin olmanın getirilerini kabul etmekle ilgilidir. Yetişkin olmak ve kendini artık kandıramamakla çok daha ilgilidir.

Sınırlarımızı oluşturma ve belirginleştirmede tereddüt etmemize yol açan başkalarının zihniyetiyle düşünmek; kendimizi bulmak üzerine yaşadığımız hayatı, bize tam tamına zıt düşen insaflara bırakmış olmuyor muyuz?