İnsan zihninde dönen düşünceler kadar karmaşık, dolanmış değildir belki de. Ama açık konuşmak, gerçeği görmek yerine içindeki boşluğunu doldurabilecek niteliğe sahip bir anlam arayışı yüzünden kendini bilmediği iplere dolar.

  Uyumsuzluğu en başında hissetmek ancak bunu görememek (görmemeyi seçmek), tam olarak tanıyamadığı benliğini bilinmez, değersiz bir hiçliğe salar.

      Bütün sürecin en ayık şahidi kendisidir. Başka benliklerinin ihtimallerini denemek, kendini göremediği aynaları temizlemek yerine başka suretlerde benliğini aramak bu savrulan kayboluşun döngüsünü açık eder.

   Kırılan da kıran da bizzat kendisidir. İzin verdiği şey bunu başka insanlarca yapılmasına müsaade etmektir. Tam olarak çizemediği sınırlarını ya başkalarına ya da başkalarının kendisi üzerindeki etkisiyle yine kendisine çizdirir. Merkez kaç kuvvet etkisi gibidir olanlar. Her şey aslına rucu eder.

      Kimseyi olmasını istediğin gibi ve istediğin şartlarla var edemezsin. Varlık ve yokluk hakimiyeti, kulun insan olma bilincinde ancak kendi seçimleriyle kendisi üzerinde olan durumlar için geçerlidir.

       İçinden geçtiğin, canını yakan, kavrulduğun her ne varsa geçer. İnsan unutur en keskin yarasını bile. Dışta olanlar içte olanı sarsamaz; sen başkalarının fikri, zikirleri ve sözleriyle karışmaz isen.

      Kendi ayak izlerinin olduğu, özsaygısı ve insani şefkatini hep koruyan bir varoluşa yürürsün.

   Sular akmalı, zaman da öyle işler. Akışa müdahale edemeyeceğini ancak müdahil olabileceğini kavradığında elinde sıktığın bıçakları bırakırsın. 

      Dilinden, aklından ve de duygundan hakikat ve asillik süzgecini eksik etmezsen kim seni yalanları ile yıkar/yıkabilir ? 

      Ruhunun bildiğini bedenin haykırmaya başladıysa bir kez daha düşün, yalanlarla hakikatler denizinde yıkanamazsın. Sıyrıl derler. Bırak derler. O ağırlıklarla su üstünde duramazsın.

     Beşer şaşar mı yoksa şaşarak mı yollarını dener? Benliklerini görür başka başka. Mayan neyse özün de odur. Tozlar, yağmurlar ana kayayı parçalayamaz. Kimsenin tanrısı, kurtarıcısı, şefkat elçisi değilsin. Kendi özünü gördükten sonra onu pis avuçlara bırakamazsın.

       Zihniyeti, ruhaniyeti puslu, bilinmezlik ve vesvese ile dikilmiş perdeleri kaldırıp girdiğin odalardan çık.

       Varoluşundaki ana kaya parçana bak; onu ancak sen görebilirsin. Senin bildiğin ancak değerini biçemediğin öz varlığını hiçe satma; yol yolcusuz olmaz.