Bir şeylerin belki de her şeyin köklü olarak artık değişmesi gerekli!

 Kendi kararların kendi dünyan; o özgürlüğün sana tam olarak ait olması gerektiğini biliyorsun.

Başkalarının yanında güvende olduğunu düşünerek sana ait bir hayata sırtını daha fazla dönemezsin artık!

Nehrin biriken sularının önüne kayalar yığarak denize ulaşmasını engelleyemezsin! Bu birikinti daha sert bir yıkıma sebep olacak.

O sakin özgürlüğün huzurunu hissetmen için daha ne kadar farkına vardığın şeylerin ezici hislerini içinde ne kadar taşıyabileceksin!

Yapman ve olman gerekenler, sana rağmenler; sadece senin verdiğin sorumluluğunu alıp arkasında durduğun o cesur anlarda neticelenecekse hala neden tam olarak alamadığın sevgilerin etrafında dönüp duruyorsun? Ki onlar da sevmeyi bilmiyor ve öğrenememişken, sırf güvenli diye kendini sevmen kendi merkezinde olman gerçekliğinden daha ne kadar kaçacaksın?

Dön ruhunu Güneş'e ver ruhunu Rüzgâr' a!..

Seni bu şehir ve oyalanmaların iyi hissettirmiyorsa durma artık! Yürü!

Yaşamak yürümektir; yol almak, yol bulmak, gerektiğinde yol olmak!..

Kervan yolda dizilir. Sisler yoldayken açılır. Yaşamak yürümekle eş değer güzelim! Zaman sana güzellikleriyle aksın yollarını gör, insanı bil, kendi bul kayboluşlarında. 

Hem dünya ademoğlunun cennetten kovulup savrulduğu bir yer çiçeğim!

Kaybol- bul, kendi bul defalarca,  özünü özgürlüğün huzuruna kavuştur.