İçimden geçenleri olduğu gibi, filtresiz söylesem. İncinmemen ya da anlaman da mümkün değilse eğer!..

    İnsan kendi yüküne alışır, bir başkası onu nasıl taşır bilemez. Tutsa içinde kahır, konuşsa senin sahip çıkamadığına bir başkası nasıl sahip çıksın? sorusuyla yıkılan güven olunca, evin ana kolonu devriliyor.

  Sen daha benim içime çekilişlerime, suskunluğuma, severken saçmalarıma aşına değilken ben sana nasıl emanet ederim sırtımdaki yaşamları?

   Toysun çok, körsün de üstelik. Zaman halleder ilkini ama körlük bir seçimdir aynı zamanda.

İnsan; bazen çok isterken, kıyamazken de elinde sımsıkı tuttuğu ihtimalleri, o nehre bırakması gerektiğini biliyor işte. Bilmek seçimin olmasa da kandırılmak istesen de içindeki o yetişkin; gözlerini acıyla karışık bir merhametle dikince üzerine, o hüznün çaresizliği ile ellerin gevşiyor, bırakıyorsun ne varsa.

Dayanamazdı diyorsun, ben bu kadar ister; duvar olsa dile gelir, taş olsa çatlar, kıyametler olsa kopar. Bir şeyi çocuk kalbi ile istemek böylesine bir inanış ve acizlikte işte.