Yaşarken hiç geçmeyecek gibi gelen anlar, geçmişe dönüp baktığımızda sanki biz yaşamadık gibi gelen zamanlara dönüşüyor.

Ne tuhaf, içindeyken bizi girdabına alıp çevirirken ve biz o anın içinde sabitlendiğimize o kadar inanmışken geçti ve gitti.

Şimdi anlatırken unutuyoruz, baş kahramanı bizdik o öykülerin her ne kadar geçse de içimizde bir yerlerde bizimle ve öyle kalacak.

Bütün anların içinden öylece çekip gittik.

Ağır gelen yaralayan inciten yalnız ve çaresiz hissettiren her şey ve herkes geride kaldı, kalıyor.

Ömrümüz bittiğinde de muhtemel bu geride kaldı hissini ya da adı her ne olursa onu bileceğiz belki. Umarım öyle olur. Çünkü bu dünya ve hayat bunu bize yaşatmalı. İstisnasız hepimize.

Acılar, ayrılıklar, yalnızlıklar, ölümler, çaresizler görüp geçen biz insanlara…

Peki bu farkındalığın şu anın içindeyken, her anı bir daha yaşamayacağımızın bilincindeyken; içini sevgi huzur ve güzel bütün duygularla doldurduğumuz günlerin içinde yaşasak.

Bu kez bildiğimiz bilginin en derin farkındalığını ile şimdide.

Bir gün öleceğiz. Bir gün bu dünyada olmayacağız. Bütün geçip gidenler gibi. Korkular bizden korksa; cesaret adımız, yaşıyoruz ve varız soy adımız olsa.

Geçerken bir bahçeden, elimiz toprağa dikene güle değerken gerçekten farkında olarak güneşin de yağmurun da.

Hiçbir duygu ve his, esir etmeden öylece özgürce var olsak.

Hiçbir kavram etiketinin içinde yer almadan tıpkı yaratıldığımız gibi hür ve öylece özgür. Anlasak birbirimizi bazen anlayamadığımızı, kendimizin bile kendini anlayamadığını.

Yaşarken bir kez geçtiğimizi, hatalar yapabildiğimizi, aciz olduğumuzu, tanrılık kibrinin eğrelti durduğunu.

Kendimizi mi göremedik ya da görmeli miydik sevgi için bir başkasında?

 Kendi benliğimiz içimizdeyken gerçekten sevseydik arar mıydık bir başkasında kendimizden bir parça benlik?

Bir kere geçiyorsak ve bilmiyorsak yaşamak nedir?

Birbirimize bu şefkatle baksak, bilmiyoruz ( ya da unuttuk) ve yaşayarak öğreniyoruz.

İncittiğimiz yer incindiğimiz yerdir aynı zamanda; bunu hepimiz aynı anda görebilseydik?

Dünya bir kez geçtiğimiz bir yer ve misafiriz.

Bize verilen ikramlar ve hoşgörü, insanlığımız nispetinde olacak bu bellidir.

Her neyi unutursan unut ama bunu hep hatırla insansın ve insanız!

Hepimiz gemimize bir yerlerden darbe aldık; nehirler, denizler, okyanuslar görenlerimiz oldu.

Yüzdüğümüz sular cesaret ettiğimiz ufuklar kadar …

Güneş batarken ipek gibi durgun denizlere yansıyan kızıl turuncu renkler; ufkun masmavi ve turkuaza uzanan sahillerin ışıltısı; derinliklerin olsun!

Doğdun yaşıyorsun ve farkındasın geçti, geçiyor, hep geçecek burası dünya!