Hiçbir fırtına sebepsiz kopmamıştır ve her karar sessizce düşünülmüştür. Koparken de bağlanırken de adım adımdır her şey. Yürümek ve şahit üzerindedir hayat da. Olan bitene öğretilen şekilde bazen de bilmeden verilen tepkiler bütünüdür yaşamak. Kaderler ve seçimler toplamıdır insan; seçer ve var eder, seçmez ve vazgeçer. Bu ikisi arasında gidip gelir ve zamanla anlar olan biten her şeyi, anladıkça olgunlaşır. Zaferler olgunluklarla gelen vazgeçişlerindir. Bıraktıkça özgürdür insan, benim demeyen aslında her şeydir. Yok görünür ama en var olan da odur. Susan belki de bu yüzden kurtulmuştur.

     Derinleştikçe insan sığ sularda olmak istemez, okyanuslar düşlemeye başlar. Anlatmaktan vazgeçer, çünkü anlamak için birçok deniz görmüştür. Bakınca bilir artık kim nerenin nehridir, bu nehirler hangi denizlere ulaşır. Bakınca bilir insan, bildikçe uzar susmalar.

   Sığ sular ayan beyan ortadadır fakat o, hırçın dalgaların fırtınalar kopardığı denizler görmüştür. Bucaklar saymış, kulaçlar atmış ve okyanuslar açmıştır bazı acıları ama anlatamamıştır bir başka insana. Yükünü dağ almamış var olmalarının, vazgeçince en derinlerde bir yerlerde sus tabelasını asmışlar sanki. Bileni göreni sadece kendisiyken bu eşiğin. Hem emanet etsem sırtımdaki hiç ederseler beni var edeni, beni ben yapanı hor görürseler ve akıl verseler hadler bilmeden; canımız sıkılır. 

     En iyi yoldaş sessizlikte sessizce durabilendir belki de bu yüzden. Haddini bilen kendini ve Rabbini de tam da bu yüzden biliyordur. Benim görünmez bir yaram var ama benimdir işte; benimledir. Herkesin beninde görünmez bir yara olduğu bilinci nerededir? Söylenir elbet ama bileni kimdir sahi?