Nasıl bırakabiliyorsun kendini zaten savruluyorken el alemin  gel-git'lere? 

Kuş musun sen kırıntıları yiyorsun?

Sevgi, böyle tek düzen ve küçücük bir şey değil güzelim.

Kendiliğinden olan, akan ve iyi hissettiren, duru- berrak bir şey.

İsteyen ve içinde onu hisseden hesapsız, amasız gerekeni yapıyor.

Su akması gerektiğini zaten bilir, bunu sorgulamaz.

**

Kendini kandırmak istemek de acayip bir şey!

İçinden aslında istemediğini, olduramadığını biliyorsun!

Sırf akıntıya kapılmamak için, akışın ne getireceğini kontrol edemediğin için kuru ve zayıf dallara tutunmaya çalışıyorsun!

Olman gerekeni, olması gerekeni engelleyemezsin canım.

**

İnsan tutunarak değil  bırakarak özgürleşir, bu acı artık son bulmalı; bırak!

Kontrol çabaları ne getirdi sana!

Bu sefer sahiden bırak, bırakınca da gözlerinle nereye gittiğini takip etme!

Senin için olacak olan zaten olduğunu biliyorsun en derinlerde, o yüzden bırakmaları artık mevzu etme.

**

Çamur birikintileri ile berrak suları akıtamazsın.

Önce çamurdan ayrıştır sonra su akarken kendini arındırır inan buna!

Bakmayı bilmek bırakmaya da gönül olmak demektir.

Dikkatini çektiğin her şey o andan itibaren hiç bir şeydir.

Var ettiğin, oldurdukların önce bakışlarını almıştır senden.

Bakmak değer ve varoluş atfetmek demektir.

Bakmayı kes ve yok oluşları izle.

Korkma! Senin varlığın dikkat verdiği için orda olanlar sen yüzünü çevirince yine oldukları hiçliğe geri dönecekler.

Bu her zaman ve herkes için böyledir. Buna emin ol.

**

Büyütme kimseyi, ölçülü ol.

Hayatındaki en büyük kıymet sadece sen ol ki, 

Hayatına yapılan tali giriş- çıkışlar senin kıymetini üzmesin!

Olmayan ne varsa aslında olmaması gerekendir. Yol ver gitsin-ler!

Senin varoluşun kimselerin olmayışı ile anlam kaybetmedi ve etmeyecek!