Bıraktığında, tüm sislerin kalktığını göreceksin.
Tutunduklarının canına nasıl zulüm olduğunu, ancak vazgeçince anlayacaksın.
Olacak olan oldu, oluyorsa tevekkül etmenin nasıl güçlü bir hal olduğunu bileceksin.

Zaman yolları aydınlatır; bir gelir, bir gider ışıklar.
Güneş ile Ay, hayatın döngüsünü hatırlatır.
Her hal geçicidir; anda ol ama anda takılıp kalma.
Hayatı avuçlarını sıkarak, gözlerini yumarak tutamazsın.
Akması gereken nehirlerin varsa; bırak, denizlerine ulaşsın.

Hür yaratılmışken kendini esir etme.
Tutma sıkı sıkı, tutunma.
Hayat senden  gönüllü bırakışlar bekler.
Vazgeçmeler ansızın kapını çalacak; içinde ince bir sızı bırakarak.
O zaman anlayacaksın: hayat seni seni yapmak için neler yapıyor.

İhanetler göreceksin, haksızlıklar, zulümler ve savaşlar.
Dünya insanın sürgünüdür; yaşayarak öğreneceksin.
Kırık gönlünle çaldığın kapılar kapanınca fark edeceksin ki,
gidebileceğin tek bir kapın var.

Bu dünya seni yaralayacak; hem güldürüp hem ağlatacak.
Haller içinde halini göreceksin.
Yanılgılar içinde gerçeğini ararken düşeceksin yollara;
şehirler, ülkeler gezdireceksin ruhuna.
Dünya senin gurbetindir; içine bakınca göreceksin.

İçindeki boşluk, dünya ağrısıdır.
Ne yapsan da oradadır.
Gitmesini istesen de seninle yaşayacaktır.
Merhem olmak istersen bu derde,
önce insan olmanın ne demek olduğunu öğreneceksin.