Yaşamak; sonraya bırakılan bütün zamanları önüne koyarak, ertelemeyi belki aniden hayatından söküp atmakla başlıyor. En büyük işaret, ne zaman ayrılacağını bilmek ve başkalarını memnun etme çabasından vazgeçme dürtüsüdür. Melek olsan kanadın çarpar, kendi sisli zihinlerinde  seni koydukları yere razı değilsen kendi yoluna git. 

Diğerleri gerçekten başkalarıdır. Ne onlar sen ne de onlar kendi başına dönüp duran dünyalarınıza müdahale edemezsin, etmemelisin de belki.

Kimselerin kurtarıcısı, tanrısı değiliz. Hepimiz  haddimizi bilelim.

İnsan olmanın hududunu görelim. Dilimiz ileri gitmesin, gönlümüz de. Yoksa bir mana sözlerde, konuşmasak da olur. Biliyorsak sessizliğin erdemiyle de kalabiliriz. 

Sırtımızdaki bıçakları yarıştırmaktansa; aşılan yol ve yıllardan sonra “Yorulmuşsundur çay koyayım, sonra biraz uyur, dinlenirsin.” samimiyetini verelim birbirimize. Yaşamak bu ya geçer, insansın seni görüyorum da demektir aynı zamanda.

Tanrısının bile kuluna, kıyıp da bakmadığı acımasız nazarlarla bakmayalım mesela kimselere. Senin şeytanının başkası hakkında sana fısıldadığı hiç bir söz gerçek değildi, hiç bir zaman olmadı.

Önündeki kabına bak yansımanı gör. Gerçekte eğri olan kimmiş bir bak.

Evcilleştir kibir hayvanını, dünya kimlere mezar oldu.

İnsan olmanın manevi bir tadı, hoş sedası, ferah gökleri var.

Talip oldukların neler gerçekten ?

*

Vazgeçtim senin de benim bakmak istediğim manzaraların ufkunda buluştuğum anlardan. Sen o gözlerin  sahibi değilsin.

*

Herkes kendi yolunda kaim. Bıraktım çekiştirmekten kolundan.

Ben kendi yoluma çıkıyorum, hazırlık içimde başladı. Yakındır yola revan olmamız. Hoş çakal !