Ne kadar çok benziyoruz ağaçlarla; savruluşlarımız, direnişlerimiz, yeniden başlamalarımız, güçlü olmak ve de büyümek için harelenen halkalar kimseler bilmeden dönüp duruyorken içimizde, sanki aynı kalemden yazılmış yazgımız.

      Mevsimler değişir. Bazılarımız yaprak döker, çıplak kalır sonra yeniden yeşerir. Kış ayanızda baktığımız hiç bir ağaca bakıp öldü demeyiz biliriz ki bu bir döngüdür ve mutlaka yeşerecek. 

      En çok benzeyen tarafımız; ışığa, güneşe olan uzanışımız. Sağlam durabilmek için karanlıkta, kimsenin görmediği yerde köklenmektir.

       Ve hiç bir ağaç tek başına bir orman değildir; toprak altında bambaşka köklerle bağlantılıdır. Gönülden gönüle bir yol vardır görülmez denen ve içinde her zaman güven ve samimiyet aradığımız bağlar. Anlam bulmak biraz da bir arada durmaya gönül olmak, ağacın kökleriyle besin ve su göndermesi, insanın konuşmadan bir tebessümle halden anlaması gibi akışında doğal olan şeyler.

      Ne kadar sağlam köklerimiz varsa fırtınalardan geçişlerimiz de bir başka ahenkle oluyor. Biliyoruz ki toprağa sımsıkı bağlıyız. Bu kanatırcasına tutunmak gibi değil bu daha çok toprağına güvenmek bu güvenle tutunmak hayata, varoluşun kendini; direnmek yerine akışa bırakıp yaşanması.

        Bir insana ferahlık, gölge olmak, bir tabiata yuva olmak, ev olmak ne muazzam şeyler. İnsan olarak birbirimizden beklediğimiz özge şeyler de bunlar değil mi? Güven temelli bir bırakış ve şefkatli bir samimiyet.

      Görünmeyen ve de söylenmeyen hüzün ne kadar yakıcıdır kim bile bilir? Bir insanın bir ağacın sinesinde, ruhunda (köklerinde) saklı olanı kim gerçekten hissedebilir? Ayrı ayrı bambaşka hislerle doluyken her birimiz…

       Belki de mesele şahitliğimizdeki tavrımızdır. Duruşumuz, yanında oluşumuzdur asıl kıymetli olan. Geçerken bir fırtınadan biliriz ki yanımızda bir tanığımız, şahidimiz var.