Gerçek olan hiç bir duygu ya da durum zorlamadan oluyor. Bocaladığın yerlerde, olmayanı olmayandan isteyince; konuşulmasa bile hissedilince geri çekiliyorsun.

   Şeffaf bile olsa, başını gerçekten çarpınca o utancı hissetmek istemediğinden o devasa camları bile göremiyorsun. 

      Çünkü, acelen var!

      Çünkü geçip gitmen gereken yerlerin var. 

     İp ucu kadar gördüğün umudun gülen yüzüne kanıyorsun. Oysa her şeyin o kadar farkındasın ki. Bile isteye kanmak istiyorsun.

      Zihnini o kadar zorluyorsun ki oldurma çabalarınla; sabah uyandığında kendine duyduğun öfkenin tuhaf acısıyla doluyorsun. 

   Regüle edebileceğin duygular, düşünceler hepsi sadece sana ait olanlar. Kendi benliğini sadeleştir. Başkalarının zihni, başkalarının.

       Zor gören, kendi görüsüyle çıkıp gitsin. “BOŞVER!”

   Sevginin her türlüsü bunu göstermeye istediği olan emek veren insanlarla mümkün. Sevgi için gönüllü olanlarla cesaret bir anlam kazanır.

     Göremediğin sana gösterilmeyen manzaraları nasıl resmedebilirsin ki?       Sana kendini kapatan kapıları hangi anahtarla açabilirsin?

      Kendine uçsuz bucaksız umut rüzgarlarıyla dolu manzaralar “BUL!”

      Onu önce kendi içinde seyret!

      Özündeki sevginin ne kadar kıymetli olduğu her an hisset!

      Gözlerini kapat, ellerinle rüzgarları topla, içine bak ; “HİSSET!”