Uzun uzun dalıp gitmelerim vardı benim ve de gözlerimi yumarak anlarımı dondurma isteklerim. Çok korkardım annem ve babamın ölümüne şahitlik etmekten ve de karıncaları ezmekten. 

Sessiz diller öğrendim küçük bir kız çocuğu iken, birçoğu soğuk rüzgar gibi eserdi. İnsandılar ve konuşmaktan korkuyorlardı. Akıllarından geçenleri görebilsinler istiyorlardı bir başkasının sanki bir ilahlarmış gibi. Ne çaresiz bir medet umuştur oysaki. 

Kalbi kapkara, bakışları gölge kadar belirsiz yaratılanlar gördüm. Döndüm arkamı, çevirdim yüzümü Güneş’e uzun uzun bakamasam da gözlerimi yumsam da hissetmekti niyetim; o sonsuz ışığı.

Çiçekler gördüm, kokladım ve de kuruttum. Ki solan şeyler de özünden bir parça taşımaya devam eder. Ne var bu çiçeklerle aramızda bilmiyorum. Bilinçaltımı açsalar çiçekler dolusu dünyalar bulurlar. Ama istemem anlatmayı bilmeyen ve görmeyenlere hiç birini. Herkes kendi dünyasına aşina nasıl olsa.

 Çaba varsa anlam da var mı her zaman? Soruların hepsini kendime soruyorum. Çözülmesi gereken bir şey mi varoluşum yoksa derin bir anlam arayışı mı bu da bir soru. Cennetten kovulmak nasıl pay edildi ki aramızda, sancılarımız tanıdık.