Kendimden bile gizliyorum kederimi. Acım palazlanır diye halı altına itiyorum ama halının üstünde de geziyorken ayaklarım; batıyor ve acıyor her seferinde. 

Bedenim, haykırmak isterken susan ruhuma ateşlerle cevap veriyor. Konuşuyorum içimden; kendimizden bile gizlerken neden ele veriyorsun ki bizi.

Hayal ve kırıklıkları kiminle konuşulur? İnsan kendinin bile sürekli farklı akışlarına şahitken sağanak bir yağmurda zaman kavramını, aidiyetliği hızla kayan bir ışık gibi izliyor.

Zaman olmasa duygular, özellikle yaşıyor hissettiren o kekremsi acı his olmazdı diye sorarken zihnim belki diyorum; ruhum bambaşka bir yerden geldiği hiç unutmadı, unutamadı.

Solgun yüzüm, kısık sesim; varoluşumun mana halinde öyle güzel şeylere şahitlik etmiş ve onu özlüyor gibi. Böyle anların tarifsizliği öyle muazzam ki. Hangi betimleme yeter hiç bilmiyorum.