Artık kimseye gerçek manada görünmek istememek ve de başkalarını görmekten korkmak ne tuhaf. Bilinmek ve görünmek üzerine derslerden geçerken insan. Kendimizi olduğumuz gibi kabul bu kadar muallak iken bir başkasını olduğu kabul etmek ne kadar mümkün? Durum böyleyken bize göre doğru olan kalıba göre o insanların şekil olabileceğini ve de değişebileceğini ısrarla ummak ne büyük bir acizlik oysa.

Kendimizi aynalarda izler gibi insanlardan seken hayal kırıklarımız bizim kendimizi görüşümüzü bulanıklaştırıyor gibi zamanla. Bu bulanıklıklar içinde kendimizi göremezken biri olarak bir başkasında berrak bir yansıma, görüntü için aynalar simalar gezdiriyoruz iç alemlerimize.

Bir ben var benden içeri ama beklentilerin eşiğinde yorgun düşmüş,  bir insan olarak gerçekten aşılması gereken en değerli eşik; beklenti. Kendimizce kendimize hak gördüklerimiz çoğu zaman bir yanılgıdan ibaret de çıkabiliyor üstelik. Aynı yerde aynı acıyla sarıldığımız insanlar zamanla bizimle şahit olunan yaşam belleğimize kayıt edilen o acılardan uzaklaşmak için sessiz sedasız çıkabiliyor hayatlarımızdan. 

Kaçınılmazdır insansın yolda yürürken bıraktıkların, vazgeçtiklerin olmalı; yaşamanın felsefesi bu. 

Bıraktıkların; hayallerin değiştirdiğin ve değiştiğin için işlevini yitiren ideallerin, ortak paydalar paylaştığın insanlar, filmin sonunda koca bir hayat oluyor. 

Kendi hayatında bilge bir kral olarak görmen bilmen gereken her ne varsa

şahit oluyorsun. Yolun anlam içeriğinde bu şahitlik çok kıymetli. En derinlerindeki özünün şahitliği.

Ne acayiptir ki o şahitlik bir merhamet hissi de uyandırıyor ruhunda. Tek olmadığını bildiğin gökyüzünde asılı duran bir kandil gibi parlayan bir derin şefkat; küçük  bir çocuğun her ne yaparsa yapsın annesinin kendisine kıymayacağını bilen bir eminlik gibi.