Yitip giden her şey bir sebeple gelip gitti. Ömür dediğimiz şey her tanımı kendine özgü kılmak için var. Sonlu olan her yaşam kıymetli bir varoluşla yol alır, özellikle hafızası olan biz insanlar için. Film gibi deriz, şerit şerit yaşarız hayatı; en  derin sızılar, en uzun kahkahalar bile gerimizde kalır. İçimizde bir yerlerde öylece durur, kendi renginde boyanan her yaşanmışlık. Bütün mevsimler bambaşka hallerde dönüp durmuştur, çocukluğumuzdan bu yana. Lapa lapa yağan karda uyuya kalan bir kız çocuğuyla aynı karda hüzünlenen kadın;  beraberce durabilir mesela; zaman geçmiş zamansa eğer. Kaybolan yok olan değildir bu yüzden. Gizlenen, hazine haline gelen bir hafızadır. O kişiyi, o şeyi; o yapan tanımlara karışır.