Kimseler tanrı değilken insan neden kendini gözden düşen konumuna getiriyor. Her zaman her koşulda merhamete ve anlayışa değer olacağını yanılgısı bu. Üstelik her insan içinde yaratıcısından bir öz taşıyorken; eylemsiz ve de dikkatsizce istediği bu kabul, gerçekçi değil.

  İnsanız evet, hatalar da yapabiliriz evet ama bu kendimize göz kapattığımız bir öğreti olmamalıydı. Hem konuşulmasa da her ne kadar dile gelmemiş olsa da o iç büken boş vermişliği anlamlandırabilen bir iç görü hepimizde vardı. Belki konuşmak ağır geldiği için bu anlamın sessizce kendini ifade edişine bırakıyorduk kendimizi.

      Sandığın gibi değil ya da söyleyemediğim gibi; tam da gördüğün gibi.

Bütün hikayelerden yoruldum, öyle ki; yemyeşil bir tepeye uzanıp saatlerce gökyüzünü izlemek istedim. Bulutlar gibi akıp gitsin her şey. Razıyım "beni ben yapan acılar" denen şeyi unutmak için. Aynı acının ruhumda delik açtığını bilen sadece benim.

   Hangi ormanda yıkasam hüznümü? Hangi kuşun kanadına emanet etsem ki beni hür kılsa?