Ceplerine yaprak dolduran bir çocuk varmış, onları ceplerine kurutabileceğini düşünmüş; elini her attığında parçalandıklarını anlayınca, hayal kırıklığına uğramış…

     Tıpkı bir duygunun ebediyen aynı ateşle tutuşacağını sanan bir yetişkin gibi. Yapsa pişman yapmasa pişman olan bir döngüde pedal çevirip durmuş, her ne yöne baksa ilgisi kaybetmiş; kendi sayamadığı kadar çok odağa maruz bırakmış. Bir gün yere düşmekte olan bir damlacıktan bütün ormanı görünceye kadar.

    Yanlış yerde durduğunu düşünmüş ve gereksiz bir çok kelimenin zihninden aktığını izlerken bulmuş kendini. Sonra bir susmaklar almış onu, tutkuyu ve umudu ceplerine mı koydu bilmeden uykular uyumuş, sevmeleri sevmek de neymiş, gülleri kuruttuktan sonra bülbüllerin de gittiğini anladıktan sonra..