Daha önce yaşadığım çoktan son bulmuş bir hayata tekrar can verilmiş gibi hissettiğim anlar, bu dünyanın labirentini kaçtır turluyorum sorusuyla palazlanır. Sol yanımdaki sızı çekse de an'lara, ben zamanı teğet geçip duran bir çemberde dönüp durur gibiyim.

  Neden hala üzgünüm ben'lik olmayan herkes ve her şeyin gidişine? Haklı ya da sahip değilken hiç birine; bu sessiz sancım neden? İnsanız diyeceksin, evet biliyorum. Tam da  bu yüzden bütün bırakmalarım yaprağın yere düşüşü gibi olmalıydı. Günlerce tek bir dayanakta, onca fırtınaya rağmen bırakmayan o yorgun parça; narin bir esintiyle usul usul yere düşer, bütün o mücadele boşa gitti dersin belki ama bilirsin ki kaderi vardır onun da. Her şey ve herkes gibi.

    Görülmek ve duyulmak neden bu kadar önemliydi, kime neyi borçluyduk? Katman katman giyindiğimiz bütün ağırlıklar bu dünyaya çırılçıplak geldiğimizi nasıl unutturabildi ve dünyayı soyunmalarla bırakıp gideceğimiz gerçekliği; herkesin kendi zihniyle kurguladığı bir hayale ne zaman bıraktı kendini?

      En büyük unutuluşun koynundan hatırlanmak için dünyaya fırlatılan en asil ve yine en çaresiz yaratılış insan; asıl derdini görmek adına sürdürdüğü arayışlarında, kendi gözlerinin içine bakmadan bir başkasında gördüğünden nasıl mutmain olabilirdi ki? Ve insan anlayamadığı şeyi nasıl sever? Anlayamadığı bütün hikayelerin en başında kendisiyken. 

      Sessizliğin ve de susmaların şahı kıymetli derinliğinde yıkasam bütün yaşlarımı, tek tek ilmek ilmek kendim dizsem iç alemler sığınağımın tuğlalarını, bir başkası yakmasa diye canımı; düşünsem düşmeden, emanetim kimedir kal-u beladan beridir. 

       Bütün eksenler dönüp dursalar da aynı yerde birleşir. Dönüş yalnız O'nadır. Hafıza kıymetini ahirette de hatırlatır, şahitlerim hayatla aldatırken, elini kalbinin üzerine koy bütün Uhud tepeleri oradadır.